Jaskinie powstają poprzez wypłukanie wody. Deszcz wsiąka w ziemię i rozpuszcza zawarte w skałach minerały, takie jak wapień. W ten sposób powstają jamy i tunele. Niektóre jaskinie są bardzo długie, inne tworzą olbrzymie pieczary. Najczęściej jednak spotyka się korytarze, często prowadzące do wielkich podziemnych sal. Grotołazi muszą się w nich posuwać na czworakach, niekiedy pokonując zalane wodą syfony i pieczary. Aby widzieć w mroku, używają latarek czołowych. W niektórych jaskiniach zachowały się wizerunki zwierząt, wykonane na skale przez żyjących w nich ludzi prehistorycznych. Zwisające ze stropu groty olbrzymie sople, zwane stalaktytami, powstają w wyniku wytrącania się węglanu wapnia ze ściekających kropel wody. Jeden z największych stalaktytów znaleziono w brazylijskiej jaskini. Mierzył on ponad dwanaście metrów. Stalagmity wystają z dna jaskini, gdy ze spadających kropli wytrąca się węglan wapnia. Stalagmit przekraczający wysokość trzydziestu metrów, odkryto w jaskinie na Słowacji. W jaskiniach żyją nietoperze. Jest to dla nich miejsce odpoczynku. O zmierzchu opuszczają groty w poszukiwaniu pokarmu. Pustynie to obszary, na których pada mniej niż 250 milimetrów deszczu rocznie. Zajmują niemal jedna ósmą powierzchni Ziemi. Największą pustynią jest Sahara. Tworzące ją wydmy należą do najwyższych, zdarza się, że niekiedy przekraczają 400 metrów. Palący skwar dnia ustępuje niemal mroźnej nocy. Nie wszystkie pustynie na Ziemi są pokryte pisakiem. Więcej jest nawet pustyń kamiennych czy lodowych, które znajdują się przede wszystkim w Azji. Najsuchszym rejonem na Ziemi, odznacza się pustynia Atakami w Chile. Bywa, że deszcz nie pada tam nawet sto lat. W niektórych częściach pustyni, nie odnotowano go już od czterystu lat. Rośliny pustynne, gromadzą wodę w liściach lub łodygach. Rozkwitają i wytwarzają nasiona zaraz po opadach deszczu. Zwierzęta pustyni, szukają pożywienia przeważnie dopiero podczas chłodnej nocy. Niektóre z nich nigdy nie piją, a wodę czerpią wyłącznie z pokarmu. Inne, na przykład helodermy, biegając w upale, jak najwyżej unosi ciało, by nie poparzyć się gorącym piaskiem. Najbardziej użytecznymi zwierzętami pustyni są wielbłądy. Tygodniami mogą żywić się jedynie kolcami roślin, a bez wody wytrzymują kilka dni.

Mount Everest ma około 60 milionów lat; nazwa góry po Georgu Everest, brytyjskim geodecie, zapaleni wspinacze umieszczają Mount Everest na liście gór, które chcą „pokonać”; najmłodsza osoba uczestnicząca we wspinaczce miała 15 lat, najstarsza 64; wielu wspięło się na szczyt, po czym straciło życie, w wyniku wyczerpania; ponad 6000 osób wspinało się na Mount Everest, jednak tylko ok 2250 udało się osiągnąć szczyt; ponad 200 osób straciło życie wskutek warunków pogodowych; ok 120 ciał zostało na Mount Everest; najdłuższy pobyt na szczycie trwał 21,5 godziny Edmund Hillary był pierwszym, który dotarł na szczyt Mount Everest. Było to 29 maja 1953 roku; Bahadur Sherhant jest najstarszym wspinaczem, który w wieku 76 lat dotarł na szczyt. Osiągnął to 25 maja 2008 roku; kraje, które można zobaczyć ze szczytu: Tybet, Indie, Nepal; 1963 – pierwsi Amerykanie dotarli na szczyt; 1990 – syn Edmunda Hillarego, dotarł na szczyt; 1996 – jedenaście osób zginęło podczas wiosennej wyprawy. wspinałeś się wcześniej na mniejsze góry i jesteś gotowy do kolejnego wyzwania, chcesz udowodnić, że wspinaczka na Mount Everest jest nie tylko dla tych najbardziej wysportowanych. Erik Weihenmeyer, wspiął się na Everest nawet po utracie wzroku, a Glasgow ze Szkocji chce wspiąć sięna Everest na wózku inwalidzkim. Pasja i miłość prowadzi ludzi na Everest  ludzie lubią bić rekordy, które inni wcześniej ustanowili, nie ma innego terenu wyżej położonego, więc zapaleni wspinacze czują, że muszą być tam chociaż raz, zanim powiedzą „Dowidzenia” tej ziemi, prawdziwy widok pięknych Himalajów jest możliwy dopiero po osiągnięciu wyzwania, inwestujesz w osobistą satysfakcję, wspinanie się na Everest może być uzależniające. Jest wiele osób, które po spróbowaniu, kontynuują swoją przygodę ze wspinaczką, głównie po to, żeby zwiększać swoją odporność psychiczną, a także dla czystej przyjemności, która towarzyszy wspinaczce , niektórzy wspinają się żeby uczcić pamięć Edmunda Hillarego, profesjonalni twórcy filmów dla National Geographic wspina się, żeby nagrać filmy o Mount Everet i móc podzielić się tym z całym światem.

Na płaskim gruncie wody rzeki zwalniają i tracą swe niszczycielskie moce. Niosą ogromne ilości osadu, który zabarwia ich wody na brązowo. Dla spragnionych stad równinne rzeki są źródłem życiodajnych płynów, ale mogą być także niebezpieczne. Znajduje się tam jedno z największych skupisk krokodyli nilowych w Afryce. Te giganty osiągają pięć metrów długości. Krokodyle dokładnie zapamiętały, kiedy zbierają się antylopy i już zawczasu zbierają się w oczekiwaniu. Szczęki krokodyla zaciskają się jak stalowe pułapki; kiedy już schwycą, nie puszczą. Żeby zaskoczyć swoje ofiary, krokodyle muszą uderzać z ogromną prędkością. W tym miejscu jedynie cieniutka linia oddziela życie od śmierci. Większość rzek spływa do mórz, ale niektóre kończą swoją podróż w wielkich jeziorach. W jeziorach znajduje się dwadzieścia razy więcej słodkiej wody niż w rzekach. We wschodnioafrykańskiej Wielkiej Dolinie Ryftowej, znajdują się trzy spośród największych jezior: Malawi, Tanganika i Wiktoria. Najmniejsze z tych jezior ma rozmiar większy niż Walia. Jego tropikalne wody wypełnione są większą ilością gatunków ryb, niż jakie kol wiek inne jezioro. Samych pielęgnicowatych jest tu 850 gatunków, a wszystkie pochodzą od jednego przodka, który żył tam tysiące lat wcześniej. W ramach przystosowania się do środowiska, niektóre z nich mają spłaszczone ciało, by zmniejszyć opór, a także gęste skrzela, którymi pobierają tlen z nurtu wody. Natomiast larwy pluskwiaków zakotwiczają się dzięki pierścieniowi pełnemu haczyków. Nawet jeśli nie uda im się zahaczyć, utrzymuje je cienka nić bezpieczeństwa. Są także korzyści z życia w rwących potokach. Krewetki filtrujące mogą siedzieć i przesiewać przepływający pokarm wachlarzowatymi kończynami. Na ogół, górskie strumienie dostarczają pożywienie, które wystarcza jedynie niewielkim stworzeniom, ale w czasie wiosennych roztopów, w Japonii, ze swoich kryjówek wychodzą niemalże potwory. Są to salamandry olbrzymie, największe płazy na ziemi. Mogą osiągnąć długość niemal dwóch metrów. Są one jedynymi wielkimi drapieżnikami w tych lodowatych wodach. Swoje polowanie rozpoczynają nocą. Salamandry te mają niezwykle powolny metabolizm. Dożywają osiemdziesięciu lat, przybierając monstrualne wielkości. Ryby, na które polują, trudno jest wypatrzeć, a salamandry słabo widzą, ale mają na ciele i Glowie wypustki, pozwalające im wyczuć najmniejszą zmianę w ciśnieniu wody wokół. Nie mają konkurencji; pożywiają się samotnie.