Góry powstają w wyniku ruchów skorupy ziemskie, zbudowanej z suchych płyt, wolno przesuwających się, w wyniku ruchu płaszcza ziemskiego. Najwyższe góry wykształciły się najpóźniej i nadal rosną. Wypiętrza je potężne ciśnienie płynnych skał we wnętrzu Ziemi. Na lądzie najwyższym szczytem jest Mont Everest w Himalajach. Jeszcze większą górą jest Mauna Kea na Hawajach, która jest wulkanem wyrastającym z dna oceanu. Gdy skorupa ziemska pęka, powstaje uskok. Zapadają się wówczas albo wypiętrzają ogromne partie lądu. Do fałdowania górotwórczego dochodzi w wyniku ściskania warstw skalnych, spowodowanego ruchem skorupy ziemskiej. Przyczyną powstawania wulkanów jest wypływ lawy z wnętrza Ziemi. Najdłuższym łańcuchem górskim są Andy, ciągnące się w zachodniej Ameryce Południowej na długości 9000 kilometrów. Ich najwyższym szczytem jest Aconcagua w Argentynie o wysokości 6960 metrów. Na stromych skałach gór żyją kozice. Wybierają one tereny, gdzie pada wiele śniegu. Te niebywale zwinne zwierzęta, skaczą po wąskich półkach skalnych i niemal pionowych stokach. Oglądana z przestrzeni kosmicznej Ziemia, wydaje się planetą wody, gdyż pokrywa ona ponad 70% jej powierzchni. Około 97% wszystkich wód, stanowią oceany, których powierzchnia przekracza 360 milionów kilometrów kwadratowych. Największym akwenem na Ziemi jest Ocean Spokojny. Na Pacyfiku powstają również największe fale, choć największe przypływy i odpływy można zaobserwować w zatoce Fundy na atlantyckim wybrzeżu Ameryki Północnej. Wody oceanów mają różną temperaturę. Na największych głębokościach ciepłe i zimne prądy przemieszczają się z prędkością kilku metrów na dzień, zataczając olbrzymie kręgi. Ich ruch wywołany jest poprzez stężenie soli w wodzie. W głębinie oceanów rozpościera się dramatyczny krajobraz. Powstają góry a ich szczyty wybijają się nad powierzchnię wody, tworząc w ten sposób wyspy. Dno wypełnione jest olbrzymimi rowami. Najgłębszy rów to Mariański w Oceanie Spokojnym. Jest on znacznie większy, niż słynny Wielki Kanion w USA. Już na głębokości 200 metrów panuje wieczny mrok.

Góry Opawskie to najbardziej wysunięty na wschód Fragment Sudetów. Graniczą one z Płaskowyżem Głubczyckim. Geologiczna budowa tych gór nie pozostawia wątpliwości, że należą one do pasma Sudetów. Mamy tu do czynienia z kwarcytami, grzejsami, łupkami łyszczykowymi, granitami oraz skałami złotem, srebrem i żelazem. W epokach średniowiecza i odrodzenia, w czasach poszukiwaczy skarbów, górnicy drążyli tu sztolnie, zwane później Zlanymi. Przyroda Gór Opawskich to bukowo-świerkowe lasy, a wśród nich rzadkie gatunki roślin tj.: storczyki, jaskry, róże alpejskie, lilia złotogłowa czy krzewy kłokoczki południowej. Można tu spotkać zaskrońce, żmije, jaszczurki, ptaki i roje owadów. Najwyższym szczytem jest tutaj Biskupia Kopa licząca 889 metrów n.p.m. Na jej szczycie zbudowana jest 18 metrowa wieża widokowa, z której podziwiać można wspaniałe widoki. Punktem wartym uwagi są również Głuchołazy-niewielkie miasteczko położone u stóp Góry Parkowej. Herb miasteczka zdobi dumny kozioł, pozostałość po dawnej nazwie miejscowości, Koziej Szyi. W renesansie zaś nazwę osady zmieniono na złoty zakątek, co miało związek z wypłukiwaniem złotych samorodków z miejscowej rzeki. Góry Sudety wyznaczają łuk o długości około 280 km. Od zachodu ograniczone są Bramą Łużycką, a od wschodu Bramą Morawską. Geologicznie są one górami starymi. Ukształtowane zostały poprzez ruchy górotwórcze, lodowce, okresy erozji oraz wielokrotne zalewy wód morskich. Historia Sudetów sięga około 2,5 mld lat temu. Odległej epoki prekambru. Z okresu tego pochodzą najstarsze skały, jakie istnieją w Polsce, mianowicie gnejsy Gór Sowich. Około 570 mln. Lat temu. Obszar ten zalało morze, a na jego dnie osadziły się muły, piaski i iły. W epoce karbonu rozpoczęły się ruiny górotwórcze, które wypiętrzyły obszar ponad powierzchnię morza powstały wówczas marmury, kwarcyty, zlepieńce, amfibolity i łupki łyszczykowe. Procesy niszczące miały miejsce w erze mezozoicznej. Zniwelowały one wcześniej powstałe formy. Dopiero alpejska orogeneza odmłodziła i po raz drugi wypiętrzyła Sudety. Największe znaczenie miały trzeciorzędowe ruchy górotwórcze, które doprowadziły do pęknięć skorupy ziemskiej. W czwartorzędzie na obszar Polski wstąpił lodowiec, co spowodowało lokalne zlodowacenie górskie. Ostatnim czynnikiem, który znacznie wpłynął na kształt Sudetów był lądolód.

Królewski Śnieżnik sięga swymi ramionami sześciu stron Świata. Dominują nad rzeką Molową, Kotliną Kłodzką, oraz wznosi ponad górną granicę lasu. Widoki z wierzchołka są imponujące jednakże rozległa kopuła szczytowa nie pozwala na podziwianie najbliższych dolin. Na szczycie tych bywali książęta i królowie, a nawet cesarze Wilhelm I oraz Józef II Marianna Orańska wybudowała nawet drogę o długości 55 kilometrów. Przyczyniło się to do rozwoju zagospodarowania Masywu Śnieżnika. W 1864 roku królowa Marianna założyła też w Stroniu Śląskim hutę szkła. W pobliżu tej huty powstały kamieniołomy marmuru, którego najpiękniejsza odmiana nosi nazwę „Różowa Marianna”. W bezśnieżnej części roku śnieżnik pozostaje miejscem odludnym i dziki, do którego docierają tylko nieliczni i najwybitniejsi turyści. Stoki Czarnej Góry to raj dla narciarzy, mieszczący się pod śnieżnikiem. Atrakcją masywu jest również odkryta w 1966 roku Jaskinia Niedźwiedzia w Kletnie. Zbudowana jest ona z form naciekowych, skał dolomitowych i kalcytowych. W jaskini tej znaleziono kości niedźwiedzia jaskiniowego i wielu innych zwierząt z epoki lodowcowej. Masyw Pradziada najpiękniejszy jest jesienią Odcienie starego złota i rdzawej czerwieni przebijają wówczas przez zielone ściany stoków. Masyw ten jest najwyższym szczytem w Sudetach wschodnich. Gęste lasy kryją sylwetkę tajemniczego Pradziadka, dlatego widoczny bywa on tylko z nielicznych polan i łąk. Zima sprawia tu prawdziwy raj dla narciarzy. Tylko latem miejsce to jest nieco mniej urokliwe. Asfaltowa droga otacza wierzchołek Masywu Pradziada, a przyroda wydaje się być wówczas w odwrocie. Na szczycie znajduje się 145 metrowa wieża, która po bliższych oględzinach okazuje się być stacja przekaźnikową. Pozwala ona mieszkańcom okolic oglądać programy telewizji czeskiej. Masyw jest doskonałym miejscem odpoczynku. Na rozległych przestrzeniach panuje cisza i spokój. Wędrówkę zaś umożliwiają oznakowane szlaki. Na stokach Pradziada znajduje się urokliwa miejscowość uzdrowiskowa – Karlova Sudanka. Słynie ona z leczniczych ziół sanatoriów oraz wspaniałej architektury. Pierwsze źródła wód mineralnych odkryto tu w 1780 roku.

Dzieci niezwykle lubią opowieści o królewnach uwięzionych w wieżach zamków i księciach spieszących im z pomocą, którzy po drodze zabić muszą stada potworów i stawić czoła pojawiającym się duchom. Czy równie ciekawe wydarzenia miały miejsce na terenie zamku Neuschwanstein dokładnie nie wiadomo, są jednak pewne legendy głoszące, że dawny właściciel zamku, król Ludwik Bawarski odwiedza swą ukochaną rezydencję snując się prawie bezszelestnie po komnatach i dziedzińcach. Ile w tym jest prawdy, nikt nie wie, znane są jednak inne dość zaciekawiające fakty z przeszłości zamku. Otóż możliwe jest, że Ludwik Bawarski posiadł skarb Attylów i to właśnie on pozwolił mu na wzniesienie tego okazałego zamku. Jak również wiadomo, władca ten utożsamiał się z Parsifalem! Równie tajemnicza jest sama śmierć króla, którego ciało znaleziono dopiero po trzech dniach od jego zniknięcia, w pobliżu jednego z jezior otaczających zamek, co dokładnie się z nim stało, nie wiadomo. Jedno jest jednak pewne, coś musi być w tych bajkowych legendach, skoro zamek zainspirował Walta Disneya do stworzenia swojego znaku rozpoznawczego przed produkowanymi przez siebie bajkami właśnie wzorując się na Neuschwanstein… Zamek wydaje się dość maleńki i niepozorny, jednak jak się okazuje, jest to budowla potężnych rozmiarów, składająca się z aż dziewięćdziesięciu pomieszczeń, z których to zaledwie jedna trzecia została ukończona przed śmiercią króla Ludwika Bawarskiego, reszta pozostaje w stanie surowym po dziś dzień. Projektantami a zarazem głównymi nadzorującymi postęp inwestycji byli dwaj doskonali architekci – Christian Jank i Georg Dollmann. Prace rozpoczęły się piątego września tysiąc osiemset sześćdziesiątego dziewiątego roku i trwały aż przez osiemnaście lat! Olbrzymią ciekawostką jest również inny fakt pochodzący z zamierzchłych czasów, a mianowicie to, że około dwustu kobiet tkało jedwabie na obicia foteli i krzeseł do zamkowych pomieszczeń! Jest to niezwykłe i niebywałe! Jak się również później okazało wkład finansowy w budowę zamku był tak ogromny, że pomimo piękna budowli, żaden inny władca nie byłby gotowy podjąć się takiego wyzwania. Nie wiadomo tak naprawdę w jakim celu król zlecił budowę tak pięknego zamku i wydał na ten cel majątek, jedno jest jednak pewne – nowy łabędź, jak brzmi tłumaczenie słowa Neuschwanstein, na pewno przeszedł do historii, już za czasów jego tworzenia. Wybierając się w podróż do Bawarskiego bajkowego zamku, trzeba pomyśleć nie tylko o odpowiedniej dacie wyprawy, ale i liczbie osób, które chcemy zabrać, jak również ilości dni, jakie chcemy poświecić na urlopowy wypoczynek w tak pięknej scenerii. Trzeba bowiem zastanowić się nad ewentualnym zakwaterowaniem, które kosztowało nas będzie od pięćdziesięciu euro za pokój dwuosobowy. Kolejny wydatek to jedzenie, tutaj zarezerwujmy około dwudziestu euro na osobę, a z pewnością zje ona wytrawny i syty obiad za te pieniądze. Teraz przyszedł czas na cenę same zwiedzania zamku, a najpierw dotarcia do jego bram. Wjazd i zjazd może nas kosztować około pięciu euro za osobę, zaś wejście do środka około dziewięciu. Należy również pamiętać o opłacie parkingowej w wysokości czterech euro. Poza tym uwagę naszą powinniśmy już tylko zwrócić na dość skomplikowany proces kupowania biletów, a później uważać aby się nie spóźnić na wyznaczoną dla nas porę do zwiedzania, bowiem może się ona okazać przegapiona i wówczas nie zostaniemy wpuszczeni do środka.