Na płaskim gruncie wody rzeki zwalniają i tracą swe niszczycielskie moce. Niosą ogromne ilości osadu, który zabarwia ich wody na brązowo. Dla spragnionych stad równinne rzeki są źródłem życiodajnych płynów, ale mogą być także niebezpieczne. Znajduje się tam jedno z największych skupisk krokodyli nilowych w Afryce. Te giganty osiągają pięć metrów długości. Krokodyle dokładnie zapamiętały, kiedy zbierają się antylopy i już zawczasu zbierają się w oczekiwaniu. Szczęki krokodyla zaciskają się jak stalowe pułapki; kiedy już schwycą, nie puszczą. Żeby zaskoczyć swoje ofiary, krokodyle muszą uderzać z ogromną prędkością. W tym miejscu jedynie cieniutka linia oddziela życie od śmierci. Większość rzek spływa do mórz, ale niektóre kończą swoją podróż w wielkich jeziorach. W jeziorach znajduje się dwadzieścia razy więcej słodkiej wody niż w rzekach. We wschodnioafrykańskiej Wielkiej Dolinie Ryftowej, znajdują się trzy spośród największych jezior: Malawi, Tanganika i Wiktoria. Najmniejsze z tych jezior ma rozmiar większy niż Walia. Jego tropikalne wody wypełnione są większą ilością gatunków ryb, niż jakie kol wiek inne jezioro. Samych pielęgnicowatych jest tu 850 gatunków, a wszystkie pochodzą od jednego przodka, który żył tam tysiące lat wcześniej. W ramach przystosowania się do środowiska, niektóre z nich mają spłaszczone ciało, by zmniejszyć opór, a także gęste skrzela, którymi pobierają tlen z nurtu wody. Natomiast larwy pluskwiaków zakotwiczają się dzięki pierścieniowi pełnemu haczyków. Nawet jeśli nie uda im się zahaczyć, utrzymuje je cienka nić bezpieczeństwa. Są także korzyści z życia w rwących potokach. Krewetki filtrujące mogą siedzieć i przesiewać przepływający pokarm wachlarzowatymi kończynami. Na ogół, górskie strumienie dostarczają pożywienie, które wystarcza jedynie niewielkim stworzeniom, ale w czasie wiosennych roztopów, w Japonii, ze swoich kryjówek wychodzą niemalże potwory. Są to salamandry olbrzymie, największe płazy na ziemi. Mogą osiągnąć długość niemal dwóch metrów. Są one jedynymi wielkimi drapieżnikami w tych lodowatych wodach. Swoje polowanie rozpoczynają nocą. Salamandry te mają niezwykle powolny metabolizm. Dożywają osiemdziesięciu lat, przybierając monstrualne wielkości. Ryby, na które polują, trudno jest wypatrzeć, a salamandry słabo widzą, ale mają na ciele i Glowie wypustki, pozwalające im wyczuć najmniejszą zmianę w ciśnieniu wody wokół. Nie mają konkurencji; pożywiają się samotnie.

Płytkie morza stanowią zaledwie 8% oceanów świata, ale to właśnie tu toczy się większość morskiego życia. Płytkie, tropikalne morza są terenami rozrodczymi waleni. Płycizny wzdłuż równika to wspaniale rejony do wychowywania potomstwa. Są cieple, spokojne, a także jest niewiele drapieżników. Jak wiele płytkich, tropikalnych mórz, te krystalicznie czyste wody są pozbawione życia. Cały rok ogrzewa je słońce, ale brak tu podstawowych składników odżywczych, dzięki którym mógłby rosnąć plankton. Rafy koralowe są oazami tych wodnych pustkowi. Większość tropikalnych płytkich mórz jest niezamieszkana, ale te koralowe raje goszczą jedną czwartą oceanicznego życia naszej planety. Rafy są dzielę polipów, maleńkich zwierząt, żyjących w niewielkich koloniach. Jednak rafa barierowa jest tak rozległa, że widać ją nawet z księżyca. Właściwie jest to 2000 oddzielnych raf, formujących razem barierę, rozciągającą się na długości ponad 1,5 tysiąca kilometrów wzdłuż północno wschodniego wybrzeża Australii. Mimo swej wielkości, ta rafa nie jest miejscem rozwoju największego życia morskiego. Tutaj już nie ma gdzie się ukryć, więc utrzymanie się przy życiu nie jest wcale takie łatwe. Najważniejszy w tym przypadku jest kamuflaż. Rośliny mają możliwość ukorzenienia się w takich warunkach, więc mogą się Tamm paść zowie zielone. Trawy morskie to jedyne kwitnące rośliny, rosnące w morzach. Chociaż wypuszczają tylko nieliczne, ościopodobne listki, maja bardzo rozwinięte systemy łodyg i korzeni pod piaskiem. W czasie rozkwitu potrafią zamienić dno morskie w podwodną łąkę. Największa ich ilość rośnie w płytkich wodach zatoki Rekina u wybrzeży zachodniej Australii. Te rozłożyste łąki zajmują niemal 4 tyś km kwadratowych i podobnie jak lądowe prerie, żywią stada roślinożerców, jakimi są chociażby jugonie. Jugonie to największe stworzenia roślinożerne mórz. Mogą osiągać 3 m długości i wagę pól tony. Żywią się wyłącznie trawą morską, a głównie mięsistymi łodygami, które wydobywają dzięki swoim ruchomym paszczom. Stado może w jeden dzień oczyścić z trawy obszar wielkości boiska futbolowego.