Całkowita liczba ludności wedle najnowszych danych wynosi prawie dwieście milionów ludzi. Jednak powierzchnia kraju jest bardzo duża, wynosi ponad osiem i pół miliona kilometrów kwadratowych. Ustrój jaki mamy obecnie w Brazylii nazywamy republiką związkową. Kraj podzielony na dwadzieścia sześć stanów oraz jeden dystrykt federalny. W tym ustroju prezydent jest jednocześnie szefem rządu i głową państwa. Tereny obecnej Brazylii były już zasiedlone sześć tysięcy lat temu przez rdzennych mieszkańców zwanych Indianami. Od XIV do XIX wieku tereny zostały opanowane przez Portugalczyków. Obecnie po głębokim kryzysie wywołanym rządami junt wojskowych kraj wychodzi z zapaści. Widoczny jest wzrost inwestycji zagranicznych oraz stopniowy rozwój cywilizacyjny. Kraj słynie z najlepszego karnawału na świecie. Brazylia w roku 2014 stanie przed dużym wezwaniem, zorganizuje bowiem piłkarskie Mistrzostwa Świata. Piłka nożna jest najbardziej popularnym sportem w kraju, pięciokrotnie reprezentacja zdobywała tytuł najlepszej drużyny globu. Portugalia jest republiką parlamentarną, liczba ludności według danych statystycznych z 2008 roku wynosi ponad dziesięć i pół miliona obywateli. W dalekiej przeszłości tereny te były zamieszkiwane przez ludy celtyckie i iberyjskie. Następnie nastąpiła ekspansja Imperium Rzymskiego, w wyniku , którego tereny obecnej Portugalii znalazły się w obszarze tego imperium. Panowanie Rzymian w tej części Europy trwało do początków piątego wieku naszej ery i przyniosło wiele różnorakich korzyści m.in. rozwój cywilizacyjny i kulturowy. Następowała również integracja z pozostałymi częściami Imperium. Portugalia w wiekach późniejszych weszła w epokę germańską. Wiek VIII to pojawienie się Arabów na Półwyspie Iberyjskim. W czasach rekonkwisty ( wieki IX-XI) ziemie te ponownie znalazły się pod panowaniem chrześcijan. W roku 1249 Portugalia osiągnęła swój obecny stan terytorialny. Równocześnie następowało wzmocnienie znaczenia możnowładców, władz kościelnych a także zakonów rycerskich. Bardzo prężnie rozwijało się rzemiosło i handel.

Mount Everest ma około 60 milionów lat; nazwa góry po Georgu Everest, brytyjskim geodecie, zapaleni wspinacze umieszczają Mount Everest na liście gór, które chcą „pokonać”; najmłodsza osoba uczestnicząca we wspinaczce miała 15 lat, najstarsza 64; wielu wspięło się na szczyt, po czym straciło życie, w wyniku wyczerpania; ponad 6000 osób wspinało się na Mount Everest, jednak tylko ok 2250 udało się osiągnąć szczyt; ponad 200 osób straciło życie wskutek warunków pogodowych; ok 120 ciał zostało na Mount Everest; najdłuższy pobyt na szczycie trwał 21,5 godziny Edmund Hillary był pierwszym, który dotarł na szczyt Mount Everest. Było to 29 maja 1953 roku; Bahadur Sherhant jest najstarszym wspinaczem, który w wieku 76 lat dotarł na szczyt. Osiągnął to 25 maja 2008 roku; kraje, które można zobaczyć ze szczytu: Tybet, Indie, Nepal; 1963 – pierwsi Amerykanie dotarli na szczyt; 1990 – syn Edmunda Hillarego, dotarł na szczyt; 1996 – jedenaście osób zginęło podczas wiosennej wyprawy. wspinałeś się wcześniej na mniejsze góry i jesteś gotowy do kolejnego wyzwania, chcesz udowodnić, że wspinaczka na Mount Everest jest nie tylko dla tych najbardziej wysportowanych. Erik Weihenmeyer, wspiął się na Everest nawet po utracie wzroku, a Glasgow ze Szkocji chce wspiąć sięna Everest na wózku inwalidzkim. Pasja i miłość prowadzi ludzi na Everest  ludzie lubią bić rekordy, które inni wcześniej ustanowili, nie ma innego terenu wyżej położonego, więc zapaleni wspinacze czują, że muszą być tam chociaż raz, zanim powiedzą „Dowidzenia” tej ziemi, prawdziwy widok pięknych Himalajów jest możliwy dopiero po osiągnięciu wyzwania, inwestujesz w osobistą satysfakcję, wspinanie się na Everest może być uzależniające. Jest wiele osób, które po spróbowaniu, kontynuują swoją przygodę ze wspinaczką, głównie po to, żeby zwiększać swoją odporność psychiczną, a także dla czystej przyjemności, która towarzyszy wspinaczce , niektórzy wspinają się żeby uczcić pamięć Edmunda Hillarego, profesjonalni twórcy filmów dla National Geographic wspina się, żeby nagrać filmy o Mount Everet i móc podzielić się tym z całym światem.

Płytkie morza stanowią zaledwie 8% oceanów świata, ale to właśnie tu toczy się większość morskiego życia. Płytkie, tropikalne morza są terenami rozrodczymi waleni. Płycizny wzdłuż równika to wspaniale rejony do wychowywania potomstwa. Są cieple, spokojne, a także jest niewiele drapieżników. Jak wiele płytkich, tropikalnych mórz, te krystalicznie czyste wody są pozbawione życia. Cały rok ogrzewa je słońce, ale brak tu podstawowych składników odżywczych, dzięki którym mógłby rosnąć plankton. Rafy koralowe są oazami tych wodnych pustkowi. Większość tropikalnych płytkich mórz jest niezamieszkana, ale te koralowe raje goszczą jedną czwartą oceanicznego życia naszej planety. Rafy są dzielę polipów, maleńkich zwierząt, żyjących w niewielkich koloniach. Jednak rafa barierowa jest tak rozległa, że widać ją nawet z księżyca. Właściwie jest to 2000 oddzielnych raf, formujących razem barierę, rozciągającą się na długości ponad 1,5 tysiąca kilometrów wzdłuż północno wschodniego wybrzeża Australii. Mimo swej wielkości, ta rafa nie jest miejscem rozwoju największego życia morskiego. Tutaj już nie ma gdzie się ukryć, więc utrzymanie się przy życiu nie jest wcale takie łatwe. Najważniejszy w tym przypadku jest kamuflaż. Rośliny mają możliwość ukorzenienia się w takich warunkach, więc mogą się Tamm paść zowie zielone. Trawy morskie to jedyne kwitnące rośliny, rosnące w morzach. Chociaż wypuszczają tylko nieliczne, ościopodobne listki, maja bardzo rozwinięte systemy łodyg i korzeni pod piaskiem. W czasie rozkwitu potrafią zamienić dno morskie w podwodną łąkę. Największa ich ilość rośnie w płytkich wodach zatoki Rekina u wybrzeży zachodniej Australii. Te rozłożyste łąki zajmują niemal 4 tyś km kwadratowych i podobnie jak lądowe prerie, żywią stada roślinożerców, jakimi są chociażby jugonie. Jugonie to największe stworzenia roślinożerne mórz. Mogą osiągać 3 m długości i wagę pól tony. Żywią się wyłącznie trawą morską, a głównie mięsistymi łodygami, które wydobywają dzięki swoim ruchomym paszczom. Stado może w jeden dzień oczyścić z trawy obszar wielkości boiska futbolowego.

Gliwice – technologiczna stolica regionu.Gliwice, od początku swojej, jakże bujnej historii, miały szczęście do nowatorskich i niestandardowych rozwiązań. Jak żadne inne miasto w regionie, Gliwice przyciągały nowoczesne konstrukcje i wynalazki: kolej żelazną, tramwaje parowe, banki, a przede wszystkim rozwiązania technologiczne stosowane w coraz liczniejszych hutach, czy gazowniach. To właśnie w Gliwicach powstał, pierwszy w Europie wielki piec hutniczy opalany koksem w „Królewskiej Hucie” hrabiego Redena. To w właśnie tutaj zbudowano słynna palmiarnię i Kanał Gliwicki. Mijały lata, zmieniali się gospodarze, jednak miasto nic nie traciło ze swojego intelektualnego potencjału. To w Gliwicach znalazła siedzibę Politechnika Śląska, jedna z najlepszych uczelni technicznych w kraju. To właśnie Gliwice na swoją siedzibę wybrały w ostatnich latach koncerny, takie jak General Motors, Roca i wiele innych. Dzięki ogromnemu intelektualnemu potencjałowi miasta, Gliwicka Specjalna Strefa Ekonomiczna jest nadal, mimo kryzysu, ogromnym placem budowy. Katowice – miasto w lasach zagubione.Jeszcze niewiele ponad 150 lat temu na terenach, gdzie dzisiaj położone są Katowice, szumiały lasy, z rzadka przeplecione wioskami i osadami. O tej, jakże niedawnej, historii Katowice najlepiej świadczą aktualne nazwy dzielnic miast: Podlesie, Dąb, Dąbrówka. Ale nie tylko w nazwach zachowały się pamiątki po dawnej epoce. Na przekór wszelkim stereotypom to przemysłowe miasto pochwalić się może największą ilością lasów w Polsce. Zajmują one aż trzynaście procent powierzchni miasta. W chwili obecnej na terenie miasta Katowice znajdują się dwa rezerwaty leśne, dwa zespoły przyrodniczo-krajobrazowe z przepięknym starodrzewami oraz kilkanaście malowniczych parków leśnych. Na ich terenie znajduje się aż 35 drzew uznanych za zabytki przyrody. Poprzecinane niezliczonymi alejkami, ścieżkami, z dziesiątkami oczek wodnych, powstałych w wyniku eksploatacji górniczej, pełne leśnej zwierzyny: saren, dzików, zajęcy, katowickie lasy są ulubionym miejscem wypoczynku mieszkańców miasta o każdej porze roku.