Na płaskim gruncie wody rzeki zwalniają i tracą swe niszczycielskie moce. Niosą ogromne ilości osadu, który zabarwia ich wody na brązowo. Dla spragnionych stad równinne rzeki są źródłem życiodajnych płynów, ale mogą być także niebezpieczne. Znajduje się tam jedno z największych skupisk krokodyli nilowych w Afryce. Te giganty osiągają pięć metrów długości. Krokodyle dokładnie zapamiętały, kiedy zbierają się antylopy i już zawczasu zbierają się w oczekiwaniu. Szczęki krokodyla zaciskają się jak stalowe pułapki; kiedy już schwycą, nie puszczą. Żeby zaskoczyć swoje ofiary, krokodyle muszą uderzać z ogromną prędkością. W tym miejscu jedynie cieniutka linia oddziela życie od śmierci. Większość rzek spływa do mórz, ale niektóre kończą swoją podróż w wielkich jeziorach. W jeziorach znajduje się dwadzieścia razy więcej słodkiej wody niż w rzekach. We wschodnioafrykańskiej Wielkiej Dolinie Ryftowej, znajdują się trzy spośród największych jezior: Malawi, Tanganika i Wiktoria. Najmniejsze z tych jezior ma rozmiar większy niż Walia. Jego tropikalne wody wypełnione są większą ilością gatunków ryb, niż jakie kol wiek inne jezioro. Samych pielęgnicowatych jest tu 850 gatunków, a wszystkie pochodzą od jednego przodka, który żył tam tysiące lat wcześniej. W ramach przystosowania się do środowiska, niektóre z nich mają spłaszczone ciało, by zmniejszyć opór, a także gęste skrzela, którymi pobierają tlen z nurtu wody. Natomiast larwy pluskwiaków zakotwiczają się dzięki pierścieniowi pełnemu haczyków. Nawet jeśli nie uda im się zahaczyć, utrzymuje je cienka nić bezpieczeństwa. Są także korzyści z życia w rwących potokach. Krewetki filtrujące mogą siedzieć i przesiewać przepływający pokarm wachlarzowatymi kończynami. Na ogół, górskie strumienie dostarczają pożywienie, które wystarcza jedynie niewielkim stworzeniom, ale w czasie wiosennych roztopów, w Japonii, ze swoich kryjówek wychodzą niemalże potwory. Są to salamandry olbrzymie, największe płazy na ziemi. Mogą osiągnąć długość niemal dwóch metrów. Są one jedynymi wielkimi drapieżnikami w tych lodowatych wodach. Swoje polowanie rozpoczynają nocą. Salamandry te mają niezwykle powolny metabolizm. Dożywają osiemdziesięciu lat, przybierając monstrualne wielkości. Ryby, na które polują, trudno jest wypatrzeć, a salamandry słabo widzą, ale mają na ciele i Glowie wypustki, pozwalające im wyczuć najmniejszą zmianę w ciśnieniu wody wokół. Nie mają konkurencji; pożywiają się samotnie.

Bez wątpienia każdy słyszał o Mount Everest. Z pewnością uczyliśmy się o tym w szkole. Zapaleni wspinacze marzą, aby kiedyś osiągnąć szczyt Mount Everest. Mount Everest to niewątpliwie jedna z najbardziej niesamowitych struktur na planecie Ziemia. Ulokowana w Himalajach, na granicy Chin i Nepalu. Mount Everest jest znane także pod nazwą „Czomolungma”, „Sagarmatha”, „Szczyt XV”. Najwyższa „naturalna architektura”, Mount Everest przyciąga tłumy alpinistów z różnych części świata, każdego roku. Chociaż wielu ludzi próbuje, nie każdy kończy wspinaczkę z sukcesem. Do teraz tysiące indywidualistów próbuje osiągnąć szczyt Mount Everest, jednak tylko niewielka część z nich wykonała zadanie. Dotarcie na szczyt Mount Everest jest zadaniem, które wymaga ogromnego doświadczenia. Czasami, nawet profesjonalni alpiniści dobrze znający się na wspinaczce, mają problemy z poradzeniem sobie z tą gigantyczną strukturą. Niektórzy stracili życie, próbując walczyć z Mount Everest – najwyższą górą na świecie. 8848m, Mount Everest jest uważana za najwyższą górę na świecie. Góra ta zaistniała, kiedy himalajskie pasmo górskie zostało uformowane jako wynik subdukcji płyt tektonicznych. Jako że ruchy tych płyt są kontynuowane również dzisiaj, góra „rośnie” kilka centymetrów każdego roku. Szczyt jest pokryty lodowcami i lodem przez cały rok, a temperatura wynosi od 0°F (latem) do -76°F (zimą). Temperatura jednak jest zdradziecka. Czasami może wynieść nawet 100° poniżej zera. Na samym szczycie Mount Everest jest tylko 1/3 tlenu potrzebnego do życia!! W dodatku wiatr na Mount Everest może osiągać siłę huraganu, tj. 118 mil na godzinę! Kolejnym czynnikiem jest poziom tlenu, który zmniejsza się im wyżej się wspinasz. Niski poziom tlenu może powodować dezorientację lub choroby. Wielu wspinaczy stosuje technikę „wspinać się wysoko, spać nisko”. Dosłownie oznacza to powrót w niższe partie góry, gdy jest czas na odpoczynek; jednak jest to wymagane tylko dlatego, żeby zebrać siły na kolejną wspinaczkę.

Długość dnia w tropikach nigdy nie zmienia się, ale pora sucha jest tak dokuczliwa, że drzewa nie mogą pozwolić sobie na utratę wody, która w ogromnych ilościach wyparowałaby z ich liści, dlatego musza je zrzucić. Niektóre lasy przypominają swym widokiem te, które dobrze znamy z naszej strefy klimatycznej, ale panuje w nich upal, a zwierzęta, jakie tam mieszkają nie są nam jeszcze dobrze znane. Dla stworzeń indyjskich lasów monsunowych są to ciężkie czasy. Gdy zakwita drzewo maoa, jest trochę lżej. Kwiaty tego drzewa pełne są soku. Maoa jest oazą na suchym i gorącym pustkowiu. Korzystają z niego nie tyko ci, którzy potrafią latać, czy się wspinać. Kwiaty zostają zrzucone na ziemię przez buszujące po drzewach zwierzęta, więc jeśli leżą, mogą być przysmakiem dla innych. Natomiast na Madagaskarze baobaby podczas pory deszczowej porastają liśćmi i zbierają wodę, przygotowując się do pory suchej i zmagazynować ją w ogromnych pniach. Prehistoryczny kształt tych drzew jest słynny, ale na ich wierzchołkach dzieją się różne dziwne nocy, wyłącznie nocą. W ciągu niecałej minuty otwiera się trzydziestocentymetrowy kwiat. Nektar tych kwiatów wabi ćmy, które przemieszczając się z kwiatu na kwiat, przenoszą pyłek. O tej porze roku samce jelenia szlachetnego zaczynają rykowisko. Wokół pojawiają się lanie, a zasady są proste: zwycięzca bierze wszystko. W tym czasie liście, które dostarczały pożywienia i schronienia, teraz opadają. W puszczach Rosji zima jest wyjątkowo ciężka, jednak niektórzy odniosą korzyść z tych trudności. Sępy żywią się padliną zwierzęcia, które padły z zimna lub z głodu. Te zagrożone ptaki są gośćmi na tych terenach. Przyleciały z północy, żeby umknąć przed jeszcze trudniejszymi warunkami na Syberii. Zima to trudny okres dla lamparta amurskiego, dla którego brak liści stal się brakiem kamuflażu. Bak jest tez młodych zwierząt, na które można polować, a dodatkowym utrudnieniem może być potomstwo, które trzeba wychować. Lampart nie pogardzi nawet padliną. Na wolności pozostało zaledwie kilkadziesiąt tych zwierząt, a ich liczba ciągle spada, a trudy zimy ograniczają ich możliwości rozwojowe. Wychowanie młodych zajmuje im znacznie mniej czasu niż lampartom afrykańskim. Jeżeli lamparcia matka zdoła uchować przez swoją zimę, nadchodząca wiosna przyniesie nową zwierzynę łowną. Zima to długi okres oczekiwania na lepsze czasy. Wiosna w lasach liściastych jest niesamowita. Nie ma liści, więc promienie słoneczne padają bezpośrednio na ściółkę, budząc uśpioną roślinność z zimowego snu. Wiosenny rozkwit lasów liściastych nie a sobie równych ani w lasach iglastych, ani w dżunglach tropiku.