Czasami trzeba go długo szukać. Delfiny butlonose podążają za pożywieniem na falach, które przeniosą je na płyciznę, gdzie znacznie łatwiej będzie łowić. W zachodniej Australii te delfiny podejmują jeszcze trudniejsze wyzwania. Stosują różnego rodzaju triki i wybiegi, by upolować Male rybki. Gdy podpłyną zbyt blisko brzegu, grozi im wyrzucenie na niego. Chociaż większość związanych z wodą stworzeń w tropikach żyje wokół raf koralowych i podwodnych łąk, są zadziwiające wyjątki. Wydaje się Malo prawdopodobne, że na pustyni w Bahrajnie można trafić na kolonie morskich ptaków, jednak co roku tysiące kormoranów arabskich zbiera się tam w celu złożenia jaj. Każde gniazdo budowane jest poza zasięgiem dzioba sąsiada. Dzięki wiatrowi, tamtejsze płytkie morza obfitują w ryby, z uwagi na fakt przenoszenia dużych ilości minerałów wraz z piaskiem. Samica walenia żyła tych wodach wraz ze swoim małym przez osiem miesięcy, korzystając jedynie z rezerw tłuszczowych, bo na tych terenach nie było dla niej żadnego pożywienia. Humbaki odpływają z tropików ku morzom klimatu umiarkowanego U wybrzeży Indonezji znajdują się pojedyncze rafy, w których żyją niemal wszelkie gatunki ryb, jakie zamieszkują Karaiby. Jest tu tez dziesięć razy tyle gatunków koralowców. Koralowce rosną w tych wodach dzięki pomocy mikroskopijnych roślin – alg, które wyrastają na tkance polipów. Polipy żywią się chwytając przepływające drobiny pożywienia czółkami. Nocą algi są nieaktywne, ale wtedy polipy wysuwają jeszcze więcej czułków, dzięki czemu koralowce odżywiają się całą dobę. Ta dobrze wyważona współpraca przynosi korzyści i polipom i algom. Wspólnie przemieniają bezpłodne morza w bogate ogrody. W indonezyjskich rafach życie toczy się tak bujnie, ponieważ położone są na ogromnym skrzyżowaniu dróg: to miejsce spotkania dwóch oceanów – Indyjskiego i Pacyfiku. Właśnie tam mieszkają najmniejsze na świecie koniki morskie, mierzą mniej niż 2 cm. Małże odstraszają potencjalnych wrogów pulsowaniem elektrycznym. Jest także cale mnóstwo węży. Pożywienia szukają w szczelinach raf i koralowca. Dzisiaj tylko 6% raf indonezyjskich nie jest zanieczyszczonych.

Indyjskie rzeki zamieszkiwane są przez wiele gatunków różnorodnych zwierząt, a między innymi przez bardzo towarzyskie wydry. Pokryte są one specyficzną, gładką sierścią, a na tamtych terenach tworzą grupy, nawet po siedemnaście osobników. Wydrom znacznie bezpieczniej tam żyć w grupie. Przydaje się to też podczas polowania. Ocieranie się o siebie tych zwierząt nie tylko oczyszcza ich futro, ale także pomaga zacieśniać więzi rodzinne. Podczas połowów ich siła tkwi w ilości. Ćwiczenia w łowieniu rozpoczynają się, kiedy młode wydry mają cztery miesiące. Tylko dorośle osobniki są wystarczająco szybkie i zwinne, aby schwytać ofiarę. Dorośli zawsze dzielą się zdobyczą z młodymi. Większość wydr jest samotnikami, ale te bogate i cieple wody mogą wyżywić spore rodziny, nawet większych drapieżców niż wydry. Są to krokodyle błotne, czterometrowe olbrzymy, które z łatwością mogą schwytać samotną wydrę. Jednak połączone w gangi wydry, skutecznie zniechęcają wielkie gady. Działanie zespołowe daje bardzo pozytywne efekty. Jezioro Bajkał przez okres pięciu miesięcy skute jest ponad metrową skorupą lodu. Bajkał to nie tylko największe, ale i najstarsze jezioro świata. Pomimo trudnych warunków, rozkwita tutaj życie. 80% żyjących tam gatunków nie występuje w żadnym innym miejscu na ziemi, między innymi jedyna foka słodkowodna. Foki i mieszkające tam gąbki sprawiają, że Bajkał bardziej przypomina ocean niż jezioro. Żyją tutaj także krewetko podobne skorupiaki, wielkości myszy. Są głównymi padlinożercami w tym jeziorze. Wody są zbyt zimne, aby mogły w nich żyć bakterie, przyczyniające się do rozkładu. Większość rzek nie kończy swego biegu w jeziorach, ale płynie dalej, w kierunku morza. Sama Amazonka niesie ze sobą tyle wody, ile dziesięć kolejnych razem, a wypływa z peruwiańskich Andów. Jej dorzecza nawadniają 1/3 Ameryki Południowej, a swój bieg kończy w Atlantyku. W wodach Amazonki żyje ponad trzy tysiące gatunków ryb; jest to więcej niż w całym Atlantyku. W Amazonce żyją delfiny słodkowodne, które podczas nawigacji polegają na echolokacji. Ciekawostką jest fakt, że w celu zdobycia partnerki, chwytają do pyska kamień, demonstrując go samicy i wykonując odpowiedni taniec. Są to miejsca schadzek, które zostały pieczołowicie wysprzątane przez samców. Pielęgnice należą do bardzo troskliwych rodziców. Inkubacja potomstwa w ich pyszczkach jest doskonałym sposobem ochrony. Jednak i to jezioro bywa niebezpieczne. O zmroku, drapieżne kory feny wypływają ze swych kryjówek pośród skal. Jak stada rekinów zasadzają się na śpiące pielęgnice. W ciemnościach, te ryby elektryczne polują, wykrywając zakłócenia pola elektrycznego, które formują wokół swoich ciął, a każda pielęgnica, która pojawi się na drodze, zostanie porażona. W jeziorze Malawi znajdują się siedmiuset metrowe głębiny. W tej strefie bez życia, larwy kuczmanów ukrywają się przed drapieżnikami. W sezonie deszczowym wypływają na powierzchnię i rozpoczynają magiczną transformację. Przeistaczają się w postać dorosłych owadów. Owady te po zakończeniu godów opadają na wodę, składają jaja, a potem umierają. Jezioro Malawi może wyglądać jak morze pośród lądu, ale jest maleńkie w porównaniu z największym jeziorem świata. Jeziorem Bajkał, leża czym na terenie wschodniej Syberii.