Powierzchnia kraju wynosi prawie dziesięć milionów kilometrów kwadratowych, zaś liczba obywateli to ponad trzydzieści trzy miliony. Ustrój to podobnie jak w Wielkiej Brytanii monarchia konstytucyjna. Stolicą Kanady jest Ottawa. Obecność człowieka zdołano potwierdzić w Kanadzie wiele tysięcy lat temu. Wioski Wikingów datuje się na rok tysięczny. Kanada jako kraj ściśle związany ze Zjednoczonym Królewskim dlatego brała udział w działaniach wojennych w czasie II Wojny Światowej. Historia Kanady jest dość burzliwa , w przeszłości kraj był podzielony na część francuską i brytyjską co rodziło wiele konfliktów. Po wielu pertraktacjach zdołano dość do porozumienia, w wyniku , którego w kraju obowiązują dwa języki urzędowe. Kanada podzielona jest na dziesięć prowincji oraz trzy terytoria zależne. Taki podział administracyjny znacznie ułatwia rządzenie tak ogromnymi przestrzeniami , pomimo małej gęstości zaludnienia wynoszącej 3,33 osoby na kilometr kwadratowy. Nie obowiązuje tutaj kara śmierci. Ludność tego państwa, pomimo ogromnego terytorium, to niewiele ponad cztery i pół miliona ludzi. Przy powierzchni wynoszącej 324 tysiące kilometrów kwadratowych daje nam to średnią piętnastu osób na kilometr kwadratowy. Ustrój tego państwa to monarchia konstytucyjna, oznacza to , że władza królewska ograniczona jest konstytucji. Król mianuje urzędników , Radę Państwa jednak tzw. władza wykonawcza jest gestią rządu. Działalność człowieka w tych rejonach datowana jest już na osiem tysiącleci przed naszą erą. XIII wiek naszej ery to początek słynnej epoki wikingów. Najeźdźcy ze Skandynawii w swych charakterystycznych łodziach dotarli aż do Europy Południowo-Zachodniej , dotarli nawet do wybrzeży Ameryki Północnej. W średniowieczu wskutek politycznych perturbacji kraj stracił suwerenność. Odzyskał ją dopiero w roku 1905. Podczas I Wojny Światowej kraj był neutralny, podobnie chciano postąpić czasie II Wojny Światowej jednak agresji niemiecka zmusiła Norwegów do działania. Po wojnie gdy odkryto w nim złoża ropy i gazu kraj stał się bardzo bogaty.

Obszar Sudetów znajduje się na pograniczu narodów i kultur. Nigdzie w Polsce nie ma tylu zamków i bastionów. Tutaj na Dolnym Śląsku zachowało się sporo budowli w bardzo dobrym stanie. Nieodłącznym elementem sudeckiego krajobrazu są, więc stare fortyfikacje. Są one częścią i przypominają czasy wojen, najazdów i ciężkiej pracy poddanych. Wiekowe góry hercyńskie przypominają swym wyglądem płaskowyże. Skandynawskie. Jednakże krajobraz Sudetów można określić mianem gór skalnych, ze względu na skalne ostańce będące wynikiem erozji. Niesamowity pejzaż sprzyja powstawaniu legend, baśni i opowieści. W sudeckich skałach zaklęte są niemal wszystkie księżniczki. Panujące przez stulecia na Śląsku. Są też opowieści o diabłach, krasnoludkach, nieszczęśliwych miłościach i wylanych łzach, z których powstały górskie jeziora i źródła, zamieszkane przez złośliwe lub przyjazne skrzaty. Naukowcy podzielili góry sudeckie na Środkowe, Wschodnie i Zachodnie. Odnaleźli wulkaniczną przeszłość, określili rodzaje skał, poznali tajemnice szczytów. Turyści podziwiają piękno krainy, miejsca tajemniczego, o skomplikowanej historii i wyjątkowej przyrodzie. Drugi pod względem wysokości wodospad w Sudetach znajduje się w Międzygórzu. Potok Wilczka tworzy tu kanion, a następnie skalną czeluść z kotłem wyżłobionym przez wodę w łupkach Łyszczykowych. Skały zbudowane są tutaj z gnejsów kieratowych. Wokół wodospadu utworzono rezerwat przyrody, chroniący pierwotny bukowy las oraz wielu gatunków roślin. Rezerwat ten ma 2,8 ha znajduje się na wysokości 570 metrów n.p.m. Około 1580 roku powstała tu osada leśna drwali, a wieś rozwijała się dzięki przemysłowi drzewnemu i rzemiosłu. W roku 1840 teren ten wykupiła Marianna Orańska i przekształciła je w miejscowość letniskową. Przystąpiła również do zagospodarowania wodospadu Wilczki, by móc udostępnić go zwiedzającym. W pobliżu powstała też willa Marianny. Lata świetności międzywzgórza to okres międzywojenny. Istniało tu wówczas10 hoteli i 15 pensjonatów. Uzdrowisko dysponowało też ponad 100 miejscami noclegowymi. Czynna była skocznia narciarska, basen i kąpielisko. Dalszy rozwój zatrzymała wojna. Dziś wodospad jest popularnym miejscem wycieczek i atrakcją widowiskową i turystyczną. Pierwotny zamek Czocha powstał w XIII wieku na terenie Sudety. Rządzili nim Piastowie, Łużyczanie i Niemcy. Najdłużej, bo, aż 25 lat władał nim ród von Nostitz. Do warowni w 1703 roku wprowadzili się przedstawiciele rodziny von Uhritz. Następnie sprzedali oni twierdzę Ernestowi Gustschowawi, współwłaścicielowi fabryki papierosów. Przebudował on Czochę na rezydencję. Do tego celu zatrudnił architekta Boelo Ehhardta. Spod jego ręki pochodzi również projekt tamy na zalewie Leśniańskim. W okresie tym zamek stał się wielką skarbnicą bez cennych dzieł sztuki. Gustschow przebywał w zamku do końca II wojny światowej, najchętniej w bibliotece liczącej 25 tysięcy tomów. Czasy powojenne były dla zamku prawdziwym horrorem. Przychodzili tu ludzie, którzy chcieli rabować i niszczyć. Przez wiele lat były także własnością Wojska Polskiego. Dziś twierdza Czocha oferuje miejsce odpoczynku w niezbyt drogich pokojach, wypełnionych historycznymi meblami. Z okien zamku rozpościera się wspaniały widok na góry.