Jaskinie powstają poprzez wypłukanie wody. Deszcz wsiąka w ziemię i rozpuszcza zawarte w skałach minerały, takie jak wapień. W ten sposób powstają jamy i tunele. Niektóre jaskinie są bardzo długie, inne tworzą olbrzymie pieczary. Najczęściej jednak spotyka się korytarze, często prowadzące do wielkich podziemnych sal. Grotołazi muszą się w nich posuwać na czworakach, niekiedy pokonując zalane wodą syfony i pieczary. Aby widzieć w mroku, używają latarek czołowych. W niektórych jaskiniach zachowały się wizerunki zwierząt, wykonane na skale przez żyjących w nich ludzi prehistorycznych. Zwisające ze stropu groty olbrzymie sople, zwane stalaktytami, powstają w wyniku wytrącania się węglanu wapnia ze ściekających kropel wody. Jeden z największych stalaktytów znaleziono w brazylijskiej jaskini. Mierzył on ponad dwanaście metrów. Stalagmity wystają z dna jaskini, gdy ze spadających kropli wytrąca się węglan wapnia. Stalagmit przekraczający wysokość trzydziestu metrów, odkryto w jaskinie na Słowacji. W jaskiniach żyją nietoperze. Jest to dla nich miejsce odpoczynku. O zmierzchu opuszczają groty w poszukiwaniu pokarmu. Pustynie to obszary, na których pada mniej niż 250 milimetrów deszczu rocznie. Zajmują niemal jedna ósmą powierzchni Ziemi. Największą pustynią jest Sahara. Tworzące ją wydmy należą do najwyższych, zdarza się, że niekiedy przekraczają 400 metrów. Palący skwar dnia ustępuje niemal mroźnej nocy. Nie wszystkie pustynie na Ziemi są pokryte pisakiem. Więcej jest nawet pustyń kamiennych czy lodowych, które znajdują się przede wszystkim w Azji. Najsuchszym rejonem na Ziemi, odznacza się pustynia Atakami w Chile. Bywa, że deszcz nie pada tam nawet sto lat. W niektórych częściach pustyni, nie odnotowano go już od czterystu lat. Rośliny pustynne, gromadzą wodę w liściach lub łodygach. Rozkwitają i wytwarzają nasiona zaraz po opadach deszczu. Zwierzęta pustyni, szukają pożywienia przeważnie dopiero podczas chłodnej nocy. Niektóre z nich nigdy nie piją, a wodę czerpią wyłącznie z pokarmu. Inne, na przykład helodermy, biegając w upale, jak najwyżej unosi ciało, by nie poparzyć się gorącym piaskiem. Najbardziej użytecznymi zwierzętami pustyni są wielbłądy. Tygodniami mogą żywić się jedynie kolcami roślin, a bez wody wytrzymują kilka dni.

Na płaskim gruncie wody rzeki zwalniają i tracą swe niszczycielskie moce. Niosą ogromne ilości osadu, który zabarwia ich wody na brązowo. Dla spragnionych stad równinne rzeki są źródłem życiodajnych płynów, ale mogą być także niebezpieczne. Znajduje się tam jedno z największych skupisk krokodyli nilowych w Afryce. Te giganty osiągają pięć metrów długości. Krokodyle dokładnie zapamiętały, kiedy zbierają się antylopy i już zawczasu zbierają się w oczekiwaniu. Szczęki krokodyla zaciskają się jak stalowe pułapki; kiedy już schwycą, nie puszczą. Żeby zaskoczyć swoje ofiary, krokodyle muszą uderzać z ogromną prędkością. W tym miejscu jedynie cieniutka linia oddziela życie od śmierci. Większość rzek spływa do mórz, ale niektóre kończą swoją podróż w wielkich jeziorach. W jeziorach znajduje się dwadzieścia razy więcej słodkiej wody niż w rzekach. We wschodnioafrykańskiej Wielkiej Dolinie Ryftowej, znajdują się trzy spośród największych jezior: Malawi, Tanganika i Wiktoria. Najmniejsze z tych jezior ma rozmiar większy niż Walia. Jego tropikalne wody wypełnione są większą ilością gatunków ryb, niż jakie kol wiek inne jezioro. Samych pielęgnicowatych jest tu 850 gatunków, a wszystkie pochodzą od jednego przodka, który żył tam tysiące lat wcześniej. W ramach przystosowania się do środowiska, niektóre z nich mają spłaszczone ciało, by zmniejszyć opór, a także gęste skrzela, którymi pobierają tlen z nurtu wody. Natomiast larwy pluskwiaków zakotwiczają się dzięki pierścieniowi pełnemu haczyków. Nawet jeśli nie uda im się zahaczyć, utrzymuje je cienka nić bezpieczeństwa. Są także korzyści z życia w rwących potokach. Krewetki filtrujące mogą siedzieć i przesiewać przepływający pokarm wachlarzowatymi kończynami. Na ogół, górskie strumienie dostarczają pożywienie, które wystarcza jedynie niewielkim stworzeniom, ale w czasie wiosennych roztopów, w Japonii, ze swoich kryjówek wychodzą niemalże potwory. Są to salamandry olbrzymie, największe płazy na ziemi. Mogą osiągnąć długość niemal dwóch metrów. Są one jedynymi wielkimi drapieżnikami w tych lodowatych wodach. Swoje polowanie rozpoczynają nocą. Salamandry te mają niezwykle powolny metabolizm. Dożywają osiemdziesięciu lat, przybierając monstrualne wielkości. Ryby, na które polują, trudno jest wypatrzeć, a salamandry słabo widzą, ale mają na ciele i Glowie wypustki, pozwalające im wyczuć najmniejszą zmianę w ciśnieniu wody wokół. Nie mają konkurencji; pożywiają się samotnie.

Szczawnica jest uzdrowiskiem znany od początków XIX wieku. Słynne wody mineralne pomagają nam w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, leczą stany zapalne, astmę, skazę moczanową, otyłość, a nawet rozedmę płuc. Przy tego typu schorzeniach przebywając w Szczawnicy trzeba regularnie pić wodę ze źródła Józefina. Natomiast woda ze źródła Stefan ma leczniczy wpływ na choroby dróg moczowych, leczy kamicę nerkową, choroby gardła, choroby oskrzeli oraz podobnie jak źródło Józefina astmę i rozedmę płuc. Kolejne źródło znane z uzdrawiających właściwości to Magdalena. Woda Magdalena również wspomaga leczenie chorób górnych dróg oddechowych. Poza tym powinny ją pić osoby mające wrzody żołądka lub dwunastnicy. Wpływa także korzystnie stany nerwowe. Przyspiesza leczenie otyłości. Natomiast woda ze źródła Szymona stosowana jest przede wszystkim w leczeniu niedokrwistości. Ta woda stosowana jest też do kąpieli leczniczych. Kolejna z wód zw. Pitoniakówką leczy choroby trawienne. Wszystkie te wody należy pić po wcześniej konsultacji z lekarzem wg jego ścisłych wskazówek. Jeśli mamy okazję być w Szczawnicy w porze roku, która pozwala na długie spacery, gdy tylko sprzyja ku temu aura warto odwiedzić dwa wspaniały Wąwóz Homole, który roztacza się w malowniczej dzielnicy Szczawnicy – Jaworkach. W Pieninach nie ma piękniejszego wąwozu niż właśnie ten. Strome podejścia wśród bardzo wysokich skał, piękno przyrody, do tego rzeka płynąca kaskadami, to po prostu niesamowite widoki, których na pewno nie zapomnimy. Choć trasa do łatwych nie należy, to jednak przejście jej nie zajmie nam zbyt dużo czasu. Maszerując wolnym krokiem przejdziemy cały wąwóz w czasie około czterdziestu minut. Trzeba jednak wyposażyć się w dobre obuwie, aby nie poślizgnąć na mokrych skałkach lub mostkach rozpostartych nad rzeką. Na końcu wąwozu można odpocząć na ogromnej polanie, a dla chętnych można stamtąd udać się na jeden z pienińskich szczytów. Wyprawa naprawdę będzie niezapomniana. Jeśli uda nam się dotrzeć na polanę w słoneczny dzień, to na pewno uda nam się zobaczyć górę Wysoka. Zima w Szczawnicy jest równie ciekawa co lato, dla niektórych jest to nawet dużo ciekawsza pora roku niż lato. Tutaj szczególnie poszaleć mogą amatorzy narciarstwa, bo tutaj skupia się centrum zimowych szaleństw. W centrum miasta są wyciągi narciarskie, przykładem jest Palenica. Poza tym poza centrum pojeździć można także w Jaworkach oraz spod szczytu Durbaszki. Szczawnica ma wiele tras narciarskich zarówno dla amatorów, jak i narciarzy, którzy mają już spore doświadczenie w tym sporcie. Poza tym wiele osób przyjeżdża tu zimą również po to aby pospacerować i pooddychać tym wspaniałym szczawnickim, zdrowym powietrzem. Jeśli natomiast przyjedziemy do Szczawnicy z zamiarem nauki jazdy na nartach, z tym również nie będzie problemu. Jest wiele wypożyczalni sprzętu, a co za tym idzie pracuje tu także wielu instruktorów nauki jazdy na nartach, którzy zimą wbrew pozorom mają tutaj naprawdę wiele roboty. Po narciarskim szaleństwie można tutaj odpocząć w licznych knajpkach, które przyciągają turystów góralskim wystrojem i smakowitymi grzańcami. Nie brakuje też imprez tanecznych, również na świeżym powietrzu, bo w Szczawnicy zima nikomu nie straszna.