Temperatura na biegunie południowym jest znacznie niższa niż na północy. W ziemie, wynosi niekiedy minus pięćdziesiąt stopni. Rekordowe ilości śniegu nie spadają jednak na biegunach, lecz na zachodnim wybrzeżu USA. Na przełomie lat 1971 – 1972 w górskiej miejscowości Paradise w stanie Waszyngton spadło w sumie 31 metrów śniegu. Najgrubszą pokrywę śniegową, zanotowano zaś w Kalifornii w 1911 roku. Zanotowano tam wówczas 11,46 metra śniegu. Lód pokrywający Grenlandię ma 1,5 kilometra grubości, ale pokrywa lodowa skuwająca Arktykę w niektórych miejscach ma nawet 4,8 kilometra. Jej grubość mierzy się za pomocą fal dźwiękowych. Wieczna zmarzlina, to nigdy nieodmarzająca ziemia. Najgrubszą jej warstwę odkryto na Syberii w 1982 roku. Sięgała wtedy 1370 metra. Góra lodowa zaś, to pływający w oceanie fragment lodowca. Wielkie góry lodowe, wystają ponad 120 metrów nad powierzchnię wody, a niekiedy to tylko jedna dziesiąta ich wysokości. Wodospady powstają wówczas, gdy rzeka pokonuje próg z twardej skały leżącej na skale mniejszej. Miękką skałę woda wypłukuje szybciej, toteż twardsza staje się progiem. Przełamując się przez próg woda spada w ogłuszającym hałasem i tworzy obłoki drobnych kropli. Najwyższy wodospad świata to Aniel w Wenezueli. Woda spada tam najpierw z wysokości 807 metrów, a różnica poziomów wynosi 1052 metry. Słynne wodospady Niagara leżą na granicy USA i Kanady. Składają się na nie American Falls o szerokości 320 metrów oraz Canadian Fallus o szerokości 675 metrów. Wodospady powoli przesuwają się w górę rzeki. W ciągu ostatnich dziesięciu lat, woda wypłukała 11 kilometrów skały. Ciekawie wobec wodospadów zachowują się łososie. W porze tarła wracają one z mórz do rzek. Gdy dotrą do ujścia, płyną pod prąd, omijając bystrza. Aby pokonać progi rzeczne skaczą. Jeśli napotkają zaporę, płyną tunelami, aby dotrzeć w górę rzeki. Wyspy na planecie Ziemi, powstają w różnorodny sposób. Niektóre są wierzchołkami podwodnych gór lub wulkanów, inne były niegdyś częścią kontynentu, lecz otoczył je woda, gdy podniósł się poziom mórz. Grupa wysp zwana jest archipelagiem. Największym archipelagiem jest Indonezja, składająca się z ponad trzynastu tysięcy wysp. Rafy z kolei powstają z miliona małych koralowców. W ciepłych morzach i oceanach, rafy bardzo często otaczają niewielkie wyspy. Na Oceanie Spokojnym, wiele wysp otoczonych jest przez rafy. Niekiedy wyspa pochodzenia wulkanicznego znika i zostaje po niej tylko koralowy krąg, zwany atolem. Największą rafą koralową jest Wielka Rafa Koralowa u wschodnich brzegów Australii. Ma 2200 kilometrów długości i zbudowana jest z 400 gatunków koralowców. Zjawisko to kształtowało się przez dwa miliony lat. Rafa koralowa to raj dla wielu gatunków zwierząt, między innymi dla bajecznie barwnych ryb. Korale zaś, to szkieleciki zwierzątek, zwanych polipami.

Bez wątpienia każdy słyszał o Mount Everest. Z pewnością uczyliśmy się o tym w szkole. Zapaleni wspinacze marzą, aby kiedyś osiągnąć szczyt Mount Everest. Mount Everest to niewątpliwie jedna z najbardziej niesamowitych struktur na planecie Ziemia. Ulokowana w Himalajach, na granicy Chin i Nepalu. Mount Everest jest znane także pod nazwą „Czomolungma”, „Sagarmatha”, „Szczyt XV”. Najwyższa „naturalna architektura”, Mount Everest przyciąga tłumy alpinistów z różnych części świata, każdego roku. Chociaż wielu ludzi próbuje, nie każdy kończy wspinaczkę z sukcesem. Do teraz tysiące indywidualistów próbuje osiągnąć szczyt Mount Everest, jednak tylko niewielka część z nich wykonała zadanie. Dotarcie na szczyt Mount Everest jest zadaniem, które wymaga ogromnego doświadczenia. Czasami, nawet profesjonalni alpiniści dobrze znający się na wspinaczce, mają problemy z poradzeniem sobie z tą gigantyczną strukturą. Niektórzy stracili życie, próbując walczyć z Mount Everest – najwyższą górą na świecie. 8848m, Mount Everest jest uważana za najwyższą górę na świecie. Góra ta zaistniała, kiedy himalajskie pasmo górskie zostało uformowane jako wynik subdukcji płyt tektonicznych. Jako że ruchy tych płyt są kontynuowane również dzisiaj, góra „rośnie” kilka centymetrów każdego roku. Szczyt jest pokryty lodowcami i lodem przez cały rok, a temperatura wynosi od 0°F (latem) do -76°F (zimą). Temperatura jednak jest zdradziecka. Czasami może wynieść nawet 100° poniżej zera. Na samym szczycie Mount Everest jest tylko 1/3 tlenu potrzebnego do życia!! W dodatku wiatr na Mount Everest może osiągać siłę huraganu, tj. 118 mil na godzinę! Kolejnym czynnikiem jest poziom tlenu, który zmniejsza się im wyżej się wspinasz. Niski poziom tlenu może powodować dezorientację lub choroby. Wielu wspinaczy stosuje technikę „wspinać się wysoko, spać nisko”. Dosłownie oznacza to powrót w niższe partie góry, gdy jest czas na odpoczynek; jednak jest to wymagane tylko dlatego, żeby zebrać siły na kolejną wspinaczkę.