Indyjskie rzeki zamieszkiwane są przez wiele gatunków różnorodnych zwierząt, a między innymi przez bardzo towarzyskie wydry. Pokryte są one specyficzną, gładką sierścią, a na tamtych terenach tworzą grupy, nawet po siedemnaście osobników. Wydrom znacznie bezpieczniej tam żyć w grupie. Przydaje się to też podczas polowania. Ocieranie się o siebie tych zwierząt nie tylko oczyszcza ich futro, ale także pomaga zacieśniać więzi rodzinne. Podczas połowów ich siła tkwi w ilości. Ćwiczenia w łowieniu rozpoczynają się, kiedy młode wydry mają cztery miesiące. Tylko dorośle osobniki są wystarczająco szybkie i zwinne, aby schwytać ofiarę. Dorośli zawsze dzielą się zdobyczą z młodymi. Większość wydr jest samotnikami, ale te bogate i cieple wody mogą wyżywić spore rodziny, nawet większych drapieżców niż wydry. Są to krokodyle błotne, czterometrowe olbrzymy, które z łatwością mogą schwytać samotną wydrę. Jednak połączone w gangi wydry, skutecznie zniechęcają wielkie gady. Działanie zespołowe daje bardzo pozytywne efekty. Jezioro Bajkał przez okres pięciu miesięcy skute jest ponad metrową skorupą lodu. Bajkał to nie tylko największe, ale i najstarsze jezioro świata. Pomimo trudnych warunków, rozkwita tutaj życie. 80% żyjących tam gatunków nie występuje w żadnym innym miejscu na ziemi, między innymi jedyna foka słodkowodna. Foki i mieszkające tam gąbki sprawiają, że Bajkał bardziej przypomina ocean niż jezioro. Żyją tutaj także krewetko podobne skorupiaki, wielkości myszy. Są głównymi padlinożercami w tym jeziorze. Wody są zbyt zimne, aby mogły w nich żyć bakterie, przyczyniające się do rozkładu. Większość rzek nie kończy swego biegu w jeziorach, ale płynie dalej, w kierunku morza. Sama Amazonka niesie ze sobą tyle wody, ile dziesięć kolejnych razem, a wypływa z peruwiańskich Andów. Jej dorzecza nawadniają 1/3 Ameryki Południowej, a swój bieg kończy w Atlantyku. W wodach Amazonki żyje ponad trzy tysiące gatunków ryb; jest to więcej niż w całym Atlantyku. W Amazonce żyją delfiny słodkowodne, które podczas nawigacji polegają na echolokacji. Ciekawostką jest fakt, że w celu zdobycia partnerki, chwytają do pyska kamień, demonstrując go samicy i wykonując odpowiedni taniec. Są to miejsca schadzek, które zostały pieczołowicie wysprzątane przez samców. Pielęgnice należą do bardzo troskliwych rodziców. Inkubacja potomstwa w ich pyszczkach jest doskonałym sposobem ochrony. Jednak i to jezioro bywa niebezpieczne. O zmroku, drapieżne kory feny wypływają ze swych kryjówek pośród skal. Jak stada rekinów zasadzają się na śpiące pielęgnice. W ciemnościach, te ryby elektryczne polują, wykrywając zakłócenia pola elektrycznego, które formują wokół swoich ciął, a każda pielęgnica, która pojawi się na drodze, zostanie porażona. W jeziorze Malawi znajdują się siedmiuset metrowe głębiny. W tej strefie bez życia, larwy kuczmanów ukrywają się przed drapieżnikami. W sezonie deszczowym wypływają na powierzchnię i rozpoczynają magiczną transformację. Przeistaczają się w postać dorosłych owadów. Owady te po zakończeniu godów opadają na wodę, składają jaja, a potem umierają. Jezioro Malawi może wyglądać jak morze pośród lądu, ale jest maleńkie w porównaniu z największym jeziorem świata. Jeziorem Bajkał, leża czym na terenie wschodniej Syberii.